Narodziny Jasia

W sobotę 14.10.2017 roku odszedł mi czop ciążowy i zaczęłam spodziewać się, że w ciągu doby może zacząć się poród. Tak było w przypadku narodzin Hani. Cała noc z 14 na 15 października bardzo źle spałam, dokuczal mi ból brzucha, nie skurcze, ale taki dyskomfort. W niedzielę obudziłam się o 8 rano i jak tylko wstałam z łóżka, to odeszły mi wody. Zupełnie jak w filmie, trysknęło że mnie jak z wiadra :)

Obudziłam Hanię i Rafała, który wpadł w panikę i zaczął biegać po domu w poszukiwaniu spodni :)
Ja w tym czasie na spokojnie się umylam, u brałam i dopakowalam torbę. Spakowałam też torbę dla Hani, która miała pójść do sąsiadki zanim dojedzie do nas Babcia B.
Byłam spokojna, bo poród zaczął się w niedzielę, kiedy Rafał był w domu. A pół ciąży bałam się, że zacznie się wtedy, kiedy będę sama w domu z Hania i nikt nie zdąży dojechać. Jednak wszyscy byli zaskoczeni bo było to jednak 10 dni przed terminem.
Po Hanię przyszła sąsiadka, a my pojechaliśmy do Szpitala Wojewódzkiego, gdzie było ustalone, że będę rodzic i gdzie pracuje mój lekarz prowadzący. W szpitalu byliśmy ok 9 rano i najpierw na Izbie Przyjęć czekaliśmy na przyjęcie i wypelnialismy dokumenty. Cały czas odchodziły mi wody i czułam dyskomfort w brzuchu. Kolejna godzinę czekaliśmy na lekarza, który po zbadaniu mnie wyczuł rozwarcie na 2 cm i zalecił KTG. Potem ok 30 min. miałam kolejne KTG. Ogólnie cały czas maszerowalismy z torbami od gabinetu do gabinetu. Po obejrzeniu KTG lekarz powiedział, ze do porodu jeszcze dużo czasu i że mamy jechać do Szpitala Miejskiego, bo oni w Wojewódzkim nie mają wolnych łóżek. Cały czas dochodziły mi wody, więc byliśmy dość zaniepokojeni, a ta decyzja zdenerwowała Rafała, który natychmiast zadzwonił do naszego lekarza prowadzącego (to była niedziela i nie było go na dyżurze). Nasz lekarz powiedział, że nic nie może zrobić i mamy jechać do Szpitala Miejskiego. Pamiętam, że poczulismy się wtedy bardzo bardzo źle. Rafał wymogl na lekarzu, który mnie przyjmował, żeby podpisał dokument, że wypuszcza mnie ze szpitala w fazie porodu i przy odchodzących wodach. Początkowo chcieliśmy karetkę, ale lekarz powiedział, że wszystkie są zajęte i musielibyśmy czekać ok 3 godzin. Pielęgniarki w recepcji na Izbie były w szoku, że w zagrożonej ciąży, z cukrzyca ciążowa i przy odchodzących wodach, nie chcą mnie przyjąć na oddział. I tak po prawie 3 h na Izbie w Wojewódzkim pojechaliśmy do Miejskiego. Rafał był tak przerażony, że pomylił drogę, choć zna ją jak własną kieszeń. Ja zaczęłam odczuwać już dotkliwe skurcze i było mi bardzo ciężko usiedziec w fotelu. Przyjechaliśmy do Szpitala Miejskiego ok 12 i do ok 13 czekaliśmy na Izbie Przyjęć. Czyli od wyjazdu z domu minęły już 4 godziny :/ Na Izbie lekarka zadała mi ciśnienie, temperaturę i przeprowadziła wywiad. Potem kazała mi się przebrać w koszule do porodu, a Rafałowi przynieść moja torbę. Potem zostałam jeszcze zbadana ginekologiczne przez lekarza (rozwarcie było już na 4 cm), który też był w szoku, że tak nas potraktowali w Szpitalu Wojewódzkim. Lekarz zapytał, czy chce rodzic naturalnie czy przez cc (pierwsza ciąża zakończyła się cesarka). Po badaniu zostaliśmy przyjęci na Oddział i umieszczeni w sali porodowej. Było ok 14 i odczuwalam już dotkliwe skurcze. Położne od razu połączyły mnie to KTG, zmierzyły mi też miednicę. Zjadłam nawet obiad :) Później skurcze były już coraz silniejsze, KTG szalało, ale na dobre zaczęło się, kiedy odpieto mnie od KTG i chciałam pójść do toalety. Nogi się pode mną ugiely z bólu i do WC Rafał musiał mnie dosłownie wlec. Myślę, że był to moment tych krytycznych 7 cm. Było po 16 i od odejścia wód minęło 9 godzin, więc podlaczono mi kroplówkę z oksytocyną. Wtedy akcja nabrała tempa, ale ból był tak mocny, że dostałam krwotoku z nosa i musiano podać mi tlen, bo z braku sił traciłam oddech. Myślę, że ból spotegowala oksytocyną. W pewnym momencie niestety zrobiło się nieciekawie i wtedy położne pobiegły po lekarza. Niestety ale Jaś podobnie jak wcześniej Hania zaklinowal się w "przejściu". Nie pomogło nacięcie i lekarz musiał użyć vacuum. O 16.55 urodził się Jaś. 2800 kg, 52 cm długości, 10/10. Przez moment nie słyszałam jego krzyku i to była przerażająca sekunda... A potem usłyszałam ten jego pierwszy krzyk i poczułam taaaką ulgę... Miałam też tak dziwne wrażenie, że po prostu Go znam. Ale tyle lat na niego czekałam, że nie zaskoczył mnie jego widok :) Po prostu poczułam, że to On, mój synek, że się znamy :)
Potem było szycie i niestety znieczulenie nie zdążyło zadziałać i w trakcie szycia musiała mnie za nogi trzymac, bo nogi tak mi dygotaly z bólu, że lekarz nie mógł szyć. No doznania makabryczne trochę ;)
Po szyciu mieliśmy spokojne 2 godziny, kiedy Jaś ciumkał cycusia, tulilismy się i odpoczywalismy. Był to magiczny czas, zgaszone światło, spokój i ulga, że On w końcu jest, że zdrowy, że mimo tyłu przeciwności jest szczęśliwie z nami.
Potem Jasia zmierzono, zwarzono, przebadano i zabrano już na salę do innych mam.
Rafal posiedział z nami do ok 21 i pojechał do Hani.
Tej nocy w ogóle nie spałam, raz że z emocji, a po drugie obok leżała mama po cesarce, która bardzo z bólu cierpiała. Jaś spał spokojnie i w ogóle cały pobyt w szpitalu jadł i spał.
W poniedziałek, czyli kolejnego dnia, Jaś został zaszczepiony, miał badanie słuchu i USG przezciemiączkowe. W poniedziałek odwiedzili nas moi rodzice, Rafał przywiózł też Hanie, swoją mamę i swoją siostrę. Ogólnie czułam się jak po wypadku, na szczęście Jaś był grzeczniutki. Wtorek to kolejne badania. Wszystkie wyszły ok., więc mieliśmy się szykować do wyjścia do domu. Byłam trochę zszokowana, że tak szybko, tzn. 48h po porodzie, bo byłam tak obolała, że bałam się, że nie będę miała siły na powrót do domu. Poród naturalny znioslam jednak o wiele gorzej niż cesarke 6 lat wcześniej.
Do domu wpisano nas ok 17 i pamiętam, że Rafał musiał ubrać mi skarpetki i buty, i że na nasze 3 piętro wchodziłam 40 minut.

Ale ze sobą do domu przynieslismy nasz wyczekany drugi skarb :)

3 tygodnie (i jeden dzień) temu...

Zaczęło się w niedzielny ranek. Całą ciążę bałam się, że przegapię, ale tych akurat objawów naprawdę nie da się przegapić. Rano zaczął boleć mnie brzuch, tak typowo okresowo, potem przy okazji wizyty w WC zauważyłam ten słynny czop. I już wiedziałam, że to TO, tym bardziej, że byłam już 4 dni po terminie, a 02.11.10 r. miałam się stawić do szpitala na wywoływanie porodu. Miaużonek był w pracy, ale pod telefonem. Później była jeszcze wizyta teściowej (jak zwykle rychło w czas...) i panika połowy rodziny na wieść, że mam skurcze co ok. 15 - 20 minut. Skurcze stały się dość dręczące ok. godz. 22:00, wciąż nieregularne, ale dające już nieźle w kość, poza tym coś zaczęło się sączyć i sączyć, szybko prysznic, ubranie i jedziemy z Miaużonkiem do szpitala. Tam KTG, badanie i werdykt, że to skurcze przepowiadające i, że za parę dni pewnie urodzę, a przyjechać mam jak skurcze będą co 3 - 4 minuty, bo przecież mieszkamy tak blisko (fakt, 6-7 minut samochodem).

Wracamy do domu, jest 23:00, kładziemy się spać. Po pół godzinie już nie mogę ani stać, ani leżeć, skurcze dalej nieregularne - co 15 - 9 - 6 - 20 - 5 minut i tak w kółko, a boli tak, że chodzę na czworaka. O 03:00 zaczyna mnie już telepać z bólu, skurcze dalej nieregularne, ale pakujemy się i jedziemy. Na IP ekipa ma pewnie niezły z nas ubaw, ale przestaje być tak wesoło, kiedy okazuje się, że mam już 5 cm rozwarcia. Nie ma już czasu na zabawy w prysznic, piłki i inne porodowe atrakcje. Dwie godziny szalonych skurczy mijają bardzo szybko (tak szybko, że właściwie nie dochodzi do mnie, że to się już dzieeeeje!), pamiętam też kryzysowe 7 cm, kiedy byłam na miliard procent przekonana, że zaraz umrę. Jeszcze chwila i jest pełna dziesiątka. Niestety Heniorek w połowie utyka w kanale rodnym, zbiegają się chyba wszystkie położne na dyżurze, karzą mi dalej przeć, niestety KTG zaczyna szaleć, pojawia się wokół nas stu lekarzy, podtykają papiery do podpisu, szybko coś tłumaczą Miaużonkowi, wiozą mnie na salę operacyjną (swoją drogą ta jazda na wózku to był pełen hardcore, bo proszę sobie wyobrazić jakie to uczucie siedzieć, kiedy dzidziuś jest już prawie na zewnątrz...), hop na łóżko (znieczulenie w kręgosłup jednoczesne z mega skurczem, a nie wolno się ruszyć!), hop kroplówka, tlen, czuję błogie nic nie czucie, tylko ten dyskomfort za zieloną kurtyną i to ciśnienie w głowie. Wszystko dzieje się tak szybko i niespodziewanie, a ja czuję taki dziwny żal, że jednak sama nie urodzę Hanuli.

07:55 pokazują mi Hanulę, ta moją córeczkę która szła na świat z zadartą główką. Jest zwinięta jak rogalik, różowiutka i ma czarne włoski! Potem szycie, a ja słyszę jak Ona płacze, a ja tu leżę taka bezsilna. I z tego wszystkiego najgorsze było właśnie to, że w ciągu tych pierwszych godzin nie mogłam się nią zająć całą sobą. Tylko Miaużonek podtykał mi ją pod nos, a ja wciąż marudziłam, że widzę ją tylko z profilu, więc musiał zrobił jej zdjęcie en face i dopiero wtedy zobaczyłam jak ta moja Hanula wygląda.
Przez cały pobyt w szpitalu Hanula spała i musieliśmy budzić ją na karmienie. A takie pobudki trwały i do godziny... Otumaniona była biedula pewnie po tych kroplówkach moich, więc od drugiej doby ograniczałam się tylko do dwóch zwykłych tabletek przeciwbólowych, a położne mówiły, że twardziel ze mnie ;)

W miarę jak schodziło ze mnie znieczulenie i oszołomienie, dochodziło do mnie co się stało i jak źle było przez chwilę...

Potem już na oddziale największym szokiem było dla mnie jak tabuny obcych bab macają moje cycki. Rzeczywiście, w szpitalach panuje laktacyjny terror. Nas na szczęście ominęły cyckowe problemy (poza nawałem w trzecim dniu), jednak naoglądałam się mlekowych dramatów tyle, że do końca życia mi starczy. Jedna z położnych genialnie pokazała mi jak przystawiać malutką - poczekać aż szeroko otworzy buźkę, wtedy hop cyca w buzię i docisnąć główkę.

Poza tym zaskoczyło mnie też jak człowiek wyzbywa się wstydu. Jak ta nasza cielesność staje się taka... normalna. Tyle lat człowiek się krępuje, krępuje a potem w jednej sekundzie najintymniejsze rewiry tajnie strzeżone ogląda na raz ok. 10 osób, a człowiek mimo wszystko nie ma traumy jakiejś dajmy na to pourazowej ;), tylko bierze to jak coś najnormalniejszego w świecie. No chyba, że ten luz spowodowany jest otumanieniem polekowym ;)

Malutka pierwszą noc spędziła u położnych, ale od drugiego dnia była już ze mną non stop. W dzień przy Hani pomagali mi Mama i Miaużonek, ale nocami byłyśmy już same i nie powiem... ciężko było, bo zanim obróciłam się z boku na bok to mijały wieki, nie wspominając już o wstawaniu, które było cudem. Takim oto sposobem Hania noce spędzała ze mną w łóżku i tak na leżąco ją i karmiłam i przewijałam i lulałam. Niezłe wygibasy wyczyniałam na tym łóżku tak swoją drogą. Chyba nigdy nie zrozumiem jak można z własnej woli decydować się na cesarkę...

Opieka w szpitalu? Miałam bardzo dobrą opiekę, dwuosobowy pokój z własną łazienką, położne zaglądające co godzinę i służące radą i pomocą co chwilę. Ale zastanawiam się czy to zaangażowanie i dobra opieka to standard, czy też dlatego, że byłam pacjentką zastępcy ordynatora i znajomą paru innych osób w szpitalu...

Już właściwie poród z dnia na dzień wydaje mi się abstrakcją. Podobnie jak ciąża, o której na razie przypomina mi jeszcze linia na brzuchu i rozciągnięty pępek. No i rozmiar brzuszka taki jaki miałam w 3 miesiącu ;) I pięć rozstępów na prawym cycku, które mam po mlekowym nawale (a już myślałam, że z ciąży wyjdę bez szwanku).

I jeszcze Miaużonek. Pamiętam, że się rozpłakał, jak zobaczył Hankę (kompletnie mnie to rozwaliło), potem pół dnia zachwycał się jaka to ona piękna i jaka to do niego podobna i oczywiście już zaplanował nam kolejną dzidzię. Wariat.

A teraz. Nie umiem opisać tego co odczuwam, kiedy patrzę jak Miaużonek zajmuje się Hanią. Jak nocy zrywa się, kiedy tylko mała zakwili (aż muszę go powstrzymywać przed tym lataniem za każdym pisknięciem ;), jak z nią rozmawia i ja na nią patrzy...
Serce się rozpływa.

UPDATE. A najlepiej skurcze znosiłam w pozycji na czworaka. Podświadomnie ciało układało się właśnie w tej pozycji.